Reizen

The American Dream, deel 2

American Dream - Reno, USA

Lynn heeft gouden handen. Ze duwen en trekken hard aan mijn gluteus maximus, mijn bovenste bilspier, die een bedreigde spiersoort is geworden na de kleine 4.900 km die ik de voorbije weken in de auto zat.

Professionele massagetherapeute

Amper 15 minuten eerder ben ik aangekomen in het Grand Sierra Resort & Casino in Reno, Nevada, in een reusachtige kamer waar makkelijk een volledig minivoetbalteam in past en die me amper 80 dollar heeft gekost. Na de voorbije week vooral in sleazy en luidruchtige motels naast de Highway 50 te hebben geslapen, heb ik me voorgenomen om in The Biggest Little City zoals Reno wordt genoemd voor een etmaal pure luxe te gaan.

En dus ben ik meteen nadat ik ben ingecheckt in het gigantische casino-hotel recht naar het gloednieuwe spacentrum gegaan en lig ik nu zedig onder een deken terwijl mijn professional massage therapist Lynn me de beste deep tissue massage ooit geeft. Maak u geen illusie over de massage waar ik het over heb. Ondanks het sin city karakter van de stad is elke vorm van prostitutie in de stad volledig verboden. Daarvoor moet je naar bekende megabordelen als de Chicken Ranch en Mustang Ranch buiten de stad.

Lynn is een Filipijnse moeder van een 20 jarige zoon en woont al 15 jaar in de Verenigde Staten. Ze heeft in de Filipijnen een diploma rechten gehaald, maar kon door de harde competitie in haar land geen werk vinden en kwam naar de States, dromend van een eigen huis voor zichzelf en haar zoon. Haar zoon woont ondertussen in Miami en studeert daar voor radioloog. Ze is blij dat hij een zekere toekomst tegemoet gaat en is blij met haar leven. Ze huurt een bescheiden huis 22 kilometer buiten Reno en krijgt in dit hotel naar eigen zeggen boeiende en altijd vriendelijke gasten over de vloer, die ze graag helpt. Ze heeft hier nog drie jaar bijgestudeerd als professionele massagetherapeute en zegt dat Reno voor haar nog een goede plek is om te werken is want “in de rest van de US gaat het slechter en slechter”.

Reno

Reno wordt vaak genoemd als het kleine broertje van Las Vegas. Beide steden liggen nochtans 720 kilometer van elkaar in dezelfde staat Nevada, waar gokken legaal is, en leven dus vooral van hun casino’s en bijhorende hotel- en horeca-industrie. Reno ligt ter hoogte van San Francisco, terwijl het veel grotere en bekendere Vegas op een rechte lijn met Los Angeles ligt.

Downtown Reno is vrij klein en net zoals in Vegas wandelt er amper iemand op straat. De mensen die toch op straat wandelen, zien er uit alsof ze hun auto al lang geleden vergokt hebben of zijn argeloze toeristen als ik. Nochtans is Reno best aangenaam om even rond te lopen. Het is er vrij groen, er loopt een bergriviertje door de stad, en je kan je vergapen aan het gigantische National Bowling Stadium, want bowling is “a very serious sport & business in the US, sir!”, zoals de portier me verzekert. Even verderop ligt Harrah’s Automobile Collection, één van de mooiste collecties klassieke Amerikaanse auto’s ter wereld en een must voor elke auto-afficionado. Hier staat onder meer de Cadillac Eldorado 1973 van Elvis Presley, een Lincoln Continental 1962 die nog van JFK was, de Chevrolet Corvette uit 1953 van John Wayne en de originele 1949 Mercury waar James Dean in de film Rebel Without a Cause mee rondreed.

Het leven zoals het is in het casino

‘s Avonds bevind ik mij in m’n beste observatiemodus in het reusachtige casino van het hotel. Aan de sushibar, waar je terwijl je nigiri salmon sushi in je mond stopt ook Keno kan spelen, zit ik naast Carla, een ongeveer 60 jarige vrouw uit Sacramento. Ze vertelt me dat ze hier minstens één keer per maand komt, meestal voor zaken. Ze runt al 35 jaar een klein bedrijfje in wenskaarten en de meeste van haar klanten zitten in deze regio. “Ik maak mensen gelukkig. Een kaartje krijgen is toch het leukste wat er bestaat?”. Wanneer ik haar vraag of ze de huidige social media niet als een bedreiging ziet, is het verrassende antwoord: “Let op mijn woorden. De social media is geen blijver! Mensen zullen terug naar de roots gaan.”

Een beetje onder de indruk van dat statement loop ik het casino in. Ik zet mij aan een blackjack-automaat en speel voor 20 dollar, telkens aan zeer kleine inzetten. Naast mij zit een vrouw met één been en een sigaret in de mond. Ze heeft 300 dollar credit in de machine zitten en drukt onophoudelijk, zonder echt op te letten op de bet-buttons. Aan de andere kant zit een stel dat volgens mij recht van hun boederij naar het casino zijn gekomen. De man is onophoudelijk commentaar aan het geven op zijn vrouw, die haar looprekje een beetje onhandig in mijn weg heeft gezet. Wanneer de man plots een zeer luide wind laat, kijkt de vrouw woest zijn richting uit “Oh Frank, don’t you start spoiling it!” De man kijkt wat schuldbewust voor zich uit. Even verderop zitten twee Indiaanse mannen grote sigaren te roken en bourbon te drinken terwijl ze een sportwedstrijd volgen waar ze wellicht op gegokt hebben.

American Dream

Hoe langer ik in het casino rondloop, hoe meer ik de American Dream zie verdampen tot een luchtbel van goedkope parfum, sigarettenrook, en gebroken levens en dromen. Even verderop loopt een vrouw die er 70 uitziet, maar wellicht maar 30 is, met een bijna leeg glas whisky langs de machines om te zien of er geen vergeten munten meer te vinden zijn. Ze heeft een capuchon op, een draagt en roze joggingbroek met versleten cowboyboots onder. Ze mompelt de hele tijd in zichzelf. De gemiddelde leeftijd ligt hier boven de 70, en sommige mensen zijn volgens mij recht ontsnapt uit het bejaardenhuis of het nabijgelegen ziekenhuis.

Wanneer ik ‘s ochtends ontbijt, ben ik getuige van een schrijnend tafereel. Naast mij zit een volwassen man met zijn bejaarde ouders. De man doet zich naar zijn ouders belangrijk voor en praat de hele tijd over zijn job als ‘manager’. Hij onderbreekt plots zijn ouders even en zegt dat hij een belangrijk telefoontje moet doen. Er volgt een scène waarin de man ogenschijnlijk naar iemand belt en dan vrij luid hoorbaar de man aan de andere kant van de lijn de les zit te spellen en te wijzen op zijn verantwoordelijkheid en plichten. Hij is immers de manager, en alleen hij weet hoe je de zaken moet aanpakken. De ouders zitten ondertussen vol bewondering naar hun zoon te kijken. Vader knikt instemmend mee, en herhaalt alles nog wat luider aan moeder, die niet goed meer hoort. Tot plots tijdens het gesprek zijn GSM écht begint te rinkelen en hij gênant snel het fake gesprek moet afronden.

Gelukkig hebben zijn ouders deze gebroken droom niet door. Ze kijken trots naar hun zoon die hun voorstelt om samen nog wat in het casino te gaan spelen.

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply

    error: