Reizen

The American Dream: een stil huilende mythe?

american dream highway 50 usa

Ze heeft me net de lekkerste clamshowder van de hele Chesapeake Bay gebracht en lacht haar volmaakte witte tanden bloot. Ik zit moe en jetlagged op een terrasje op de houten dock van The Angler, een seafoodbar aan de jacht-en sportvissershaven van Ocean City. Randy Newman speelt op de achtergrond, er is koel bier, de zon is net onder en een briesje waait af en toe wat zilt naar de genietende mensheid.

“Enjoy it, this food is a blast!”, zegt ze über-Amerikaans, maar met een accent dat mijn nieuwsgierigheid wekt. Ik vraag haar waar ze vandaan komt. Ze vertelt dat ze in Roemenië woont en studeert maar dat ze de hele zomer hier werkt. Overdag werkt ze op het strand en ‘s avonds als dienster in het restaurant. Ze heet Ilona en studeert Engelse cultuur en literatuur aan de universiteit van Boekarest. Toen ze veertien was wist ze al dat ze in Amerika wou gaan wonen en dus heeft ze vanaf haar 16e al haar zomers in Roemenië de meest ondankbare jobs gedaan om ooit een reis te kunnen betalen om nu, op haar 20e, hier een hele zomer als gek te komen werken. Ze heeft helaas niet het geld om echt te gaan rondreizen, en dus stelt ze zich tevreden met de hele dag 15 uur hard labeur in de harde schoot van de American Dream. “Ooit vind ik hier een job en ga ik geld verdienen en in een mooie camper het land verkennen”, zegt ze. “I’ll simply have to believe.”

Als ik even later terug in mijn motel aankom, zit mijn buurman met een biertje op een stoel voor zijn deur. Cargo short, witte Budweiser T-shirt en een NFL baseballpet staren me vriendelijk doch wat onderzoekend aan. “How’ya doing?”, komt de opening van zijn kant. Ik vertel dat ik moe ben na een lange reis en moet daardoor uiteraard vertellen waar ik vandaan kom. Ik gebruik een aantal keer de woorden Brussels, centre of Europe, beer, soccer, chocolate. Dat België de VS in het WK hebben uitgeschakeld is hem compleet ontgaan (“sorry, but soccer is for girls here”). Maar het bier kent hij wél en om de daad bij het woord te voegen, stelt hij voor om Stella voor ons beiden te gaan kopen in de liquorshop aan de overkant. Ik kan natuurlijk niet weigeren en even later zitten we samen met een biertje voor onze kamer.

Zijn naam is Carl, 37 en is naar eigen zeggen gelukkig gescheiden van the most ugly woman in the US. Hij werkte tot voor vorig jaar op een verzekeringskantoor in Annapolis, maar na een fusie werd zijn job wegbezuinigd. Ik wil vraag ‘m wat hij dan nu doet. “Ach, ik heb nog een beetje spaargeld en daarmee probeer ik zo zuinig mogelijk te leven. Vroeger ging ik met mijn ex op vakantie naar Mexico en Florida, maar nu breng ik mijn vakanties door in dit motel. Overdag ga ik vissen, ‘s avonds drink ik een biertje. Ik heb een zoon van 16 die wil gaan studeren en ik weet wel niet hoe ik dat ga redden.”

Hij wordt wat melancholisch en zelfs cynisch over het land waar hij als Amerikaan trots op hoort te zijn. “Er zijn geen jobs meer, onze economie wordt langzaam uitgeperst en het zijn gewone mensen als ik die de rekening betalen. Ooit droomde ik van een fishbarn by the lake (vissershuisje, heel typisch voor deze regio, jt), maar ik weet nu dat ik tot het einde van mijn leven zal moeten leren overleven op wat ik heb.”

Ondertussen is de zon ondergegaan. Morgen vertrek ik Westwaarts, de zon achterna, het hartland in, de route die miljoenen nieuwe Amerikanen de voorbije honderden jaren hebben afgelegd op zoek naar geluk en rijkdom aan de nieuwe horizon. Maar mijn ontmoetingen van vandaag doen me twijfelen of The American Dream geen stil huilende mythe is geworden.

Gerelateerde berichten

Geen reacties

    Geef een reactie

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    error: