Fotoboeken Recensies

Fotoboek Road To Seeing (Dan Winters)

Dan Winters Road To Seeing

Weet je welk soort verhalen ik graag lees? Persoonlijke verhalen. Van zowel fotografen als artiesten of kunstenaars in het algemeen. En dan heb ik het niet over de inhoud van een (foto)project. Ik luister graag naar hun verhaal. Wie of wat heeft hen tijdens de jeugdjaren geïnspireerd en gemotiveerd? Wie of wat inspireert hen vandaag? Hoe is hun carrière van start gegaan en hoe is dat proces verlopen? Welke moeilijkheden hebben hun pad gekruist en hoe hebben ze dat opgelost?

“I spent almost every waking moment working on my photography.” (Dan Winters, p. 93)

Zo’n verhalen tref ik in de fotografiewereld zelden aan. Doorgaans staat enkel het project centraal of draait het om status. Ik lees nergens het verhaal van de fotograaf die het werk gemaakt heeft. En dat boeit me minstens evenveel en soms zelfs meer dan het project zelf.

Onlangs luisterde ik op Radio 1 naar een interview met de Belgische kunstenaar Rinus Van de Velde. Hij vertelde dat er tijdens zijn opleiding op gehamerd werd dat je niet van uit de biografie naar kunst mag kijken. Hij vindt het biografische aspect juist wel van belang. Die biografische gegevens kunnen bovendien erg verrijkend zijn. Het verklaart veel waarom iemand iets creëert. Ik sluit me hier volledig bij aan.

Dan Winters

In Road To Seeing vertelt de Amerikaanse fotograaf Dan Winters uitgebreid over zijn jeugd en carrière. Laat dit meteen de belangrijkste reden zijn waarom ik het boek heb gekocht. Ik moet bekennen dat ik met zijn werk slechts gedeeltelijk vertrouwd ben. Ik ken het zeker niet in detail. Een aantal portretten van Hollywoodacteurs kan ik me onmiddellijk voor de geest halen, maar dat zal het zo wat zijn.

Technische handboeken moeten er uiteraard ook zijn, maar wat mij betreft zijn verhalende boeken interessanter omdat je dan de mens achter de fotograaf beter leert kennen. Hierdoor kan je beslissingen in hun carrière beter begrijpen en in de juiste context plaatsen. Ontmoetingen met gelijkgezinden en mensen die je inspireren, blijft in ieders jeugd erg belangrijk. Het vormt ontegensprekelijk de basis van je verdere leven en carrière. Winters durfde zich ook los te maken van de omgeving waarin hij opgroeide en verhuisde in zijn prille carrière meermaals naar een andere stad.

Hij blijkt ook van meerdere markten thuis. Als tekenaar schetst hij het decor dat hij nodig heeft voor de fotoshoot, en als schrijnwerker kan hij dat decor gewoon zelf bouwen. Bovendien experimenteert hij met fotografische technieken en maakt hij ze zich eigen om tot het resultaat te komen dat hij voor ogen heeft.

In de aanloop naar de publicatie is het boek serieus gehypet geweest en kreeg het veel lof toebedeeld op de blog van David Hobby (Strobist). Dit had als gevolg dat het boek via Amazon al gauw niet meer leverbaar was. Na drie maanden wachten viel het eindelijk in de bus.

“One’s visual language is not something that manifests overnight. It develops organically over a life-time.”

Inhoud

– In deel 1 vertelt hij over zijn jeugd en de start van zijn fotografiecarrière als fotojournalist. We komen een heleboel informatie over Dan Winters te weten: welke hobby’s hij had in zijn jeugd, welke jobs hij uitgeoefend heeft als tiener en jongvolwassene, welke fotografen hem geïnspireerd hebben, welke invloedrijke en inspirerende ontmoetingen zijn carrière vorm hebben gegeven en een bepaald pad hebben geëffend, enzovoorts.

– Deel 2 handelt over zijn eigen werk. Hierin vertelt hij hoe een aantal van zijn bekendste portretten tot stand zijn gekomen. Hij heeft het niet alleen over de interactie met de acteur of actrice, maar ook over de bouw van een specifiek decor en hoe dat idee gegroeid is. Naast het finale portret vinden we schetsen terug over de decors. Daarnaast spreekt hij eveneens in detail over enkele fotoreportages waaraan hij gewerkt heeft.

– In deel 3 toont hij ons andere manieren om te leren kijken naar kunst. Pin je niet vast op één techniek, aldus Winters, kunst vormt een geheel aan technieken die je tezamen kan gebruiken om tot een afgewerkt product te komen.

– In het laatste deel vertelt hij uitgebreid hoe zijn passies hebben geleid tot afgewerkte projecten. Winters is altijd gefascineerd geweest door ruimtevaart, wat op termijn resulteerde in betaalde opdrachten. Insecten en bijen behoren tot nog een andere interesse. Op zijn negende begon hij bijen te houden en leerde hij gaandeweg het vak van imker. Ander vrij werk waar hij erg veel tijd aan spendeert is zijn gezin. “Fatherhood has been one of my proudest achievements”, vertelt hij daarover. Tot slot krijgen we nog een uitgebreid stuk over (de geschiedenis van) straatfotografie, wat dit genre voor hem betekent en welke fotografen hem hebben geïnspireerd.

“The public has become more engaged in the drollery of reality television than with the mysteries of the deep and the wonders of the heavens.”

Besluit

Dan Winters hanteert een schrijfstijl die vlot wegleest en licht verteerbaar is. Het boek is nergens langdradig. Hij is zonder twijfel een boeiende verteller. Hij schrijft bovendien in de eerste persoon enkelvoud waardoor je je als lezer bij het verhaal betrokken voelt. Het boek telt ruim 700 pagina’s, maar staat niet van de eerste tot de laatste bladzijde vol tekst. Je hebt redelijk wat pagina’s met enkel een foto of quote. Hij toont niet enkel werk uit zijn eigen portfolio, ook iconische foto’s van de grootmeesters komen uitgebreid aan bod.

Is het boek een aanrader? Wat mij betreft zeker en vast. Ik vind zijn (levens)verhaal heel leerzaam en fascinerend. Ik heb het erg graag gelezen. Dit is zo’n boek dat je meerdere malen zal willen herlezen. Het enige nadeel is het kleine en onhandige formaat. Het is behoorlijk zwaar en ligt niet comfortabel in de hand.

Luister zeker ook naar twee interviews op de fotografiepodcast van The Candid Frame.

Andere interessante artikels

Geen reacties

Reageren

error: