Documentaire over dementie: Verdwaald in het geheugenpaleis

Verdwaald in het geheugenpaleis. Het is de titel van een recente documentaire over dementie. Regisseur Klara Van Es vertelt het pakkende verhaal van de bewoners van Iduna, een flat waar mensen verblijven die zich in een eerste fase van deze ziekte bevinden. De symptomen waarmee de bewoners te kampen hebben, vertonen gelijkenissen met mijn eigen grootmoeder die lijdt aan verlies van kortetermijngeheugen.

Vrijdag 1 oktober. Tijdens ons bezoek maken we de nodige afspraken om binnenkort tijdens een familiebijeenkomst haar 90e verjaardag te vieren. Mijn moeder zal de nodige versnaperingen en drank aankopen. “Dat is goed”, zegt ze, duidelijk opgelucht dat alles die dag in orde zal komen en ze zelf niets moet voorzien. Een paar minuten later vraagt ze wie er voor de hapjes en drankjes zal zorgen. Mijn ouders doen opnieuw het hele verhaal.

Wanneer we afscheid nemen, herhalen we nog eens dat we binnen twee weken opnieuw langskomen om het glas te heffen op haar verjaardag. “Mijn verjaardag?”, schrikt ze, “dan moeten we zeker gaan eten met de familie. Ik zal naar het restaurant bellen om een tafel te reserveren.” Mijn vader stelt haar gerust en legt opnieuw uit dat wij die dag voor alles zullen zorgen.

Terwijl we naar de wagen stappen, vraagt mijn grootmoeder wie er voor de hapjes en de drankjes zal zorgen. Mijn moeder vertelt nogmaals dat wij alles zullen organiseren.

Vertellen over vroeger kan ze als geen ander. Dat ze als elfjarige naar de middelbare school moest gaan om Frans te leren. Van Hoeilaart naar La Hulpe. Een uur en een kwartier onderweg voor een enkele reis. Te voet wel te verstaan! Of hoe haar vader nadien in Brussel drie fietsen heeft gekocht, voor haar en haar twee zussen, zodat ze sneller op school konden geraken. En dat de school tijdens de wintermaanden een busje had ingelegd dat de kinderen ‘s morgens kwam oppikken en ‘s avonds weer naar huis voerde. Vertellen over vroeger alsof het gisteren was. Tot in de details. Het jaar is 1931…

7 comments

  1. hele mooie beelden Serge

    het verhaal is typisch maar blijft triest.
    hopelijk blijft de berustig en neemt de frustratie niet de overhand.

  2. Enerzijds zit er voor een stuk humor in hetgeen gebeurt, maar voor de persoon in kwestie of familie is dit confronterend en hard. Ik weet niet of ze op haar manier dit als ‘erg’ ervaart….

  3. Hele mooie, rustige beelden. Vooral die eerste foto is subliem. Die zou ik wel eens in het groot willen zien. Jammer dat hij nog niet op je flickr staat.

Comments are closed.

error: