Reizen

Fotosafari’s in Kruger National Park en omstreken – deel 3

Fotosafari's in Kruger National Park

Dit artikel is een gastblog van Jochen Van de Perre. Hij woont en werkt al enkele jaren in Zuid-Afrika. Hij is er actief als natuurfotograaf, Lodge Manager en FGASA-gecertificeerd natuurgids in het Kruger National Park. Via zijn firma The Africa Bug is hij buitenlands agent van twee Zuid-Afrikaanse reisagentschappen gespecialiseerd in safari’s in héél zuidelijk Afrika. In deze gastblog vertelt hij over de grote privéparken.

Een niet te missen reeks artikels voor fotografen en liefhebbers van safari’s in Afrika, door de ogen van een insider.

De grote private parken liggen allen ten westen van Kruger NP. Misschien best even terug gaan piepen op de map. Van zuid naar noord onderscheiden we daar Sabi Sands (blauw), Manyeleti (paars), Timbavati (lichtbruin), Umbabat (donkerbruin), Klaserie (groen) en Balule (rood). De andere reservaten komen in een volgend artikel aan bod.

Wat zijn private parken? Dat zijn een groot aantal landeigenaars die de koppen bij elkaar hebben gestoken, akkoord zijn gegaan met een aantal gemeenschappelijke regels en dan al hun omheiningen hebben afgebroken zodat de dieren vrijelijk kunnen bewegen tussen hun “farms”. Als je op zo’n reservaat rondrijdt, dan kan je vaak de oude situatie nog herkennen. Rij je op een loodrechte weg, dan zit je op een “cutline” tussen twee ex-farms, waar vroeger een omheining stond. Rij je op een kronkelend wegje, dan zit je op één bepaalde farm.

Fotosafari's in Kruger National Park

Ervaring is het belangrijkst voor een natuurgids. Die ervaring heeft niet noodzakelijk iets te maken met leeftijd. Jonge gidsen zijn vaak veel meer gedreven dan hun oudere collega’s. Jonge gidsen nemen echter vaak iets meer risico, de ouderen vermijden dit zoveel mogelijk. De lowveld is een klein wereldje, en goede reisagenten weten waar de betere gidsen zitten. Deze foto nam ik vanaf de achterste rij van een game drive voertuig. Aan het stuur zat een beginneling. Hij benaderde een troep leeuwen (off-road), maar had dit exemplaar, verborgen achter een struik, volledig gemist. De afstand tussen de leeuw en mijn lens was minder dan twee meter. Ik wil dit voorval echter niet ernstiger doen lijken dan het is, de mensen op het voertuig waren ten allen tijde buiten gevaar. Leeuwen in Kruger weten hoe ze moeten omgaan met voertuigen en mensen staan niet op hun prooienlijst. Het gaat er me hier eerder om dat de comfortzone van de leeuw werd doorbroken.

Enkele typische regels van private parken:
– Elke landeigenaar mag slechts één toeristenbed hebben per 100Ha. Of met andere woorden: heeft een eigenaar een grondgebied van 1000Ha dan mag hij een lodge bouwen met vijf kamers (tien bedden), en één safarivoertuig op de weg zetten. Een safarivoertuig (game drive voertuig) heeft typisch tien zitjes voor toeristen. Eén naast de gids vooraan, en dan drie rijen van drie zitjes elk.
– Er mogen slechts twee (of soms drie) voertuigen zijn per sighting. Een “sighting” is een plaats waar dieren zijn gespot. Deze regel vermijdt dat de dieren gestresseerd raken door teveel voertuigen.
– Er is een vast radioprotocol waar elke gids zich aan dient te houden. Dit protocol zorgt er voor dat slechts één bepaalde gids een bepaalde sighting controleert, en zorgt ervoor dat er een strikte volgorde wordt gehouden onder alle voertuigen die een bepaalde sighting willen bezoeken, enzovoort
– Dagtoeristen zijn niet toegestaan. Je mag als toerist het park slechts in als je kan aantonen dat je er een kamer hebt geboekt.
– Self-drives zijn niet toegestaan. Je mag als bezoeker enkel rijden op bepaalde wegen tussen de parkgate en je lodge.

Privéparken gaan voor wat zij zelf omschrijven als “low volume high quality tourism”. Ze vermijden de mensenmassa, maar bieden hun klanten meer intieme ontmoetingen met de dieren. Concreet; voor de “big five” gaan ze van de weg af en rijden ze met jou tot vlak bij het dier. Belangrijk: de “big five” is een term uit de jacht. Het zijn de vijf dieren die het gevaarlijkst zijn om te voet te jagen: buffel, neushoorn, olifant, luipaard en leeuw. Een aantal andere iconische diersoorten zoals zebra’s, giraffen en nijlpaarden staan dus niet op deze lijst.

Dat men van de weg af gaat, is een verschil met Kruger NP. Maar er zijn nog verschillen. Bijvoorbeeld: in een privépark wordt er nog na zonsondergang gereden. Tijdens deze nachtsafari zoekt men met een spotlicht naar nachtdieren. Privéparken bieen soms ook safari’s te voet aan. Er zijn lodges die elke voormiddag een wandeling doen in plaats van een game drive (3u). Maar er zijn er ook veel die een korte wandeling aanbieden na de ochtend-game-drive en het ontbijt (1u).

Fotosafari's in Kruger National Park

Drinkstop bij zonsondergang. Het uitzicht is een bocht in de Klaserie rivier in het gelijknamige reservaat. Na de drinkstop, als de zon onder is, volgt een stukje nachtsafari op de terugweg naar de lodge.

Het moge duidelijk zijn dat lodges in privéparken gaan voor een publiek met een hoger budget. Dat moet ook, want met de luttele kamers die ze hebben moeten ze voldoende omzet draaien om hun kostenplaatje te overstijgen. En die kosten zijn aanzienlijk. Voedsel en andere benodigdheden laten leveren vanuit Hoedspruit of Nelspruit kost veel. De voertuigen vragen veel onderhoud omdat ze acht uur per dag in gebruik zijn op zeer slecht terrein. Er is ook veel personeel nodig voor kamers, keuken en centrale delen (meestal is er meer personeel dan gasten). Omdat men mikt op een publiek met een hoger budget en dat publiek vaak veeleisender is qua accommodatie, hebben de lodges een veel hoger comfortniveau (in vergelijking met de accommodatie in Kruger). Sommige lodges zijn zeer luxueus.

Lodges delen hun grondgebied met elkaar (“als ik bij jou mag komen rijden dan mag jij ook bij mij komen”). Ze betalen hun nabije buren om te mogen rondrijden op diens farm in het geval die farm geen commerciële lodge heeft. Op deze manier zorgt elke lodge ervoor dat ze voldoende “traverse” (grondgebied) ter beschikking heeft om op rond te toeren en de game drives ten allen tijde interessant te houden. De traverse van elke lodge is dus uniek. Geen twee lodges hebben dezelfde traverse. Of nog anders gezegd: het is niet omdat een voertuig van één bepaalde lodge tot bij een sighting van een luipaard kan geraken, dat het voertuig van jouw gekozen lodge dat ook kan.

Noteer dus ook dat niet elke lap grond in privéparken een lodge bevat. Er zijn zelfs (rijke) eigenaars die niet geïnteresseerd zijn om voertuigen van lodges te ontvangen, ook al zou dat hun veel geld opbrengen. Deze mensen willen gewoon een stuk van “de tuin van Eden” en willen niemand zien. Ze hebben op hun grondgebied een huis gezet waar ze twee maal per jaar heen trekken met de familie, om met hen game drives (safariritten) te doen en te genieten van de rust, een goed glas wijn, en een braai (de lokale benaming voor een barbecue). Kortom: de “traverse” van een lodge is vaak een lappendeken van farms waarop de lodge mag rondtoeren, maar dat lappendeken bevat “gaten”.

Lees ook de andere artikels in deze reeks

Fotosafari’s in Kruger National Park en omstreken – deel 1: inleiding
Fotosafari’s in Kruger National Park en omstreken – deel 2: accomodatie in Kruger National Park
Fotosafari’s in Kruger National Park en omstreken – deel 4: reservaten
Fotosafari’s in Kruger National Park en omstreken – deel 5: kleine privéparken
Fotosafari’s in Kruger National Park en omstreken – deel 6: Drakensbergen
Fotosafari’s in Kruger National Park en omstreken – deel 7: uitzonderingen
Fotosafari’s in Kruger National Park en omstreken – deel 8: nuttige tips

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Denis Plovier
    27 december 2016 at 12:35

    Geweldige reeks artikels … ik kijk al uit naar de komende aanvulligen

    • Reply
      Serge Van Cauwenbergh
      27 december 2016 at 22:19

      Bedankt Denis, dat zal Jochen zeker plezier doen! Onderaan het artikel vind je alvast een overzicht met onderwerpen die in de volgende artikels aan bod komen.

Leave a Reply

error: