Reizen

Op reis met een containerschip

Op reis met een containerschip

“Ze hebben tussen de struiken een lijk gevonden.” Deze bizarre sms van het thuisfront bereikt me terwijl het containerschip waar ik als passagier meevaar rustig ronddobbert op de Baltische Zee.

Twee uur later ontvang ik de volgende sms: “Schoonmoeder van buurvrouw overleden.”

Voor alle duidelijkheid: ze hebben in mijn gemeente wel degelijk een lijk gevonden, maar het was niet dat van de schoonmoeder.

Het idee om met een containerschip mee te varen, zit al lang in mijn hoofd. Na een toeristische rondvaart in de haven van Antwerpen enkele jaren geleden werd mijn interesse nog meer geprikkeld. Ik heb toen verschillende rederijen in de haven gecontaceerd. Echter zonder succes. Op mijn mails kreeg ik nooit antwoord.

Reizen met een containerschip

Tot eind maart 2013 in De Standaard Magazine een reisartikel van An Olaerts verschijnt: Zonnige groeten vanop de Helmut. Zij had blijkbaar eveneens met rederijen contact opgenomen, maar kreeg ook geen reactie. Ze is vervolgens terechtgekomen bij het Nederlandse reiskantoor Sea Travel Holidays dat gespecialiseerd is in reizen met container- en cargoschepen. Dit kantoor behandelt jouw boeking en houdt zich bezig met alle administratieve rompslomp waaronder de havenbelasting en de verplichte deviatieverzekering. Het enige wat jij nog moet doen is de factuur betalen en je op de dag van vertrek aan het havendok aanmelden met een geldig paspoort en het vervoerbewijs. Je kan de wagen achterlaten aan het dok. Deze terreinen zijn doorgaans niet bewaakt, maar zijn wel enkel toegankelijk via een controlepost. Het reiskantoor geeft de gegevens van jouw wagen door aan de security zodat je de dag zelf de haven mag binnenrijden.

Kort samengevat: rederijen geven allicht geen moer om passagiers, want dat maakt geen deel uit van hun core business, de containers en de lading wel. Het verwondert me niet dat ze dergelijke mails niet beantwoorden. Wanneer zelfs een journaliste van De Standaard geen reactie krijgt, is mijn vermoeden bevestigd.

Het reiskantoor heeft een lange lijst met bestemmingen waaruit je kan kiezen. Mijn keuze viel op een rondreis naar Finland met vertrek uit de haven van Antwerpen. Ik heb deze route niet specifiek gekozen omwille van de bestemming, maar eerder omdat ik graag ook het laden en lossen in twee havens wil ervaren én fotografen. Dagenlang varen is anders ook vrij saai vrees ik. En anderzijds omdat deze route maximaal één week in beslag nam. Heb je een zeer ruim budget, dan kan je tochten boeken van een maand tot zelfs drie maanden. Dan vaar je richting Azië, Zuid-Amerika of Nieuw-Zeeland en terug.

De vaarroute van Europese havens naar Finland wordt uitgebaat door Transfennica, een dochteronderneming van de Nederlandse rederij Spliethoff Groep. Hun schepen zijn van het zogenaamde Con-ro-type en vervoeren naast gewone containers eveneens rollend materieel (graafmachines, landbouwmachines, vrachtwagentrailers, bestelwagens), tanks met vloeistoffen, papierrollen, enzovoorts.

En zo rijd ik op vrijdag 4 april 2014 iets voor 14u de controlepost van Euroports Terminals Leftbank aan Haven 1211 voorbij en begeef ik me richting het Vrasenedok waar het 205 meter lange cargoschip Timca aangemeerd ligt. Volgens het schema dat het reiskantoor me bezorgd heeft, zou het schip rond 21u vertrekken. Ik ben dus ruimschoots op voorhand aanwezig, maar dat was ook met de bedoeling om ook het laden en lossen bij te wonen. Bij mijn aankomst is het reeds een drukte van jewelste. Het is opletten geblazen wanneer je met de wagen tussen de hangars en de containers richting het parkeerterrein rijdt.

Aan boord

Op het benedendek maak ik kort kennis met Marco, de Chief Officer, die druk in de weer is om de cargo een plek te bezorgen in het ruim. Later kom ik tijdens een rondleiding te weten dat hij ook instaat om de lading evenwicht te verdelen zodat het schip in balans blijft.

Anastacio, één van de Filipijnse bemanningsleden, begeleidt me naar de woonvertrekken waar hulpkok Leo me de sleutel van mijn kajuit overhandigt. Ik ben blijkbaar de enige passagier aan boord. “Om 17u30 wordt het avondmaal op tafel gezet”, laat hij nog vlug weten. En weg is hij. De kajuit is niet bijster groot maar heeft alles wat ik nodig heb: een stapelbed met een erg comfortabele matras, zitbank, tafel, stoel, frigo, badkamer met douche/toilet en een airco (die ik gelukkig ook kan uitschakelen). Op sommige schepen kan je verschillende types kajuit boeken, wat de prijs uiteraard omhoog drijft.

De 20-koppige bemanning werkt voornamelijk in shiften. Minstens één officier bemant constant de brug en ook in de machinekamer is altijd iemand aanwezig. Een aantal crewleden staan stand-by, de anderen houden hun nachtrust. De kapitein, de eerste stuurman en de kok zijn Nederlanders, de overige stuurmannen en techniekers zijn afkomstig uit Rusland en Estland. Het onderhoudspersoneel en de hulpkok zijn van Filipijnse origine.

De bemanning kan je natuurlijk niet constant lastig vallen met vragen, zij zitten per slot van rekening op hun werk. Een rondleiding kan je wel krijgen. En wanneer de kapitein met het schip uitvaart of aanmeert, mag je ook op de brug aanwezig zijn, zolang je maar niet in de weg loopt. Het is trouwens erg indrukwekkend hoe de kapitein met enkele kleine hendeltjes het schip tot op de centimeter nauwkeurig tegen de kade parkeert.

De tweede officier vertelt me dat een tweemotorig schip als de Timca maar liefst 100 ton brandstof per dag verbruikt. Varen ze “ecologischer” kan men dat reduceren tot zo’n 70 ton per dag. De prijs per ton schommelt rond de 500 à 600 euro. Zoek via Google maar eens naar bunkerolie (bunker fuel) en je botst gegarandeerd op enkele onthutsende artikels. De vuiligheid die de schouwen van zo’n schip uitbraakt, is niet met woorden te beschrijven. Ook in de havens spugen de heftrucks en hijskranen redelijk wat zwarte rook uit.

Ik heb tijdens deze week veel gefotografeerd, ook tijdens het laden en lossen. Ongeacht welk seizoen je aan boord bent, neem handschoenen mee. Voor veel van mijn foto’s heb ik via metalen trapladders redelijk wat omhoog en omlaag moeten klauteren en dan komen handschoenen goed van pas. Ben je niet zo’n fotografiefreak? Dan neem je best voldoende te lezen mee. Een filmpje bekijken op je laptop of tablet kan uiteraard ook.

Zoek je nog meer ontspanning aan boord? Dan kan je terecht in de fitnessruimte of de ruime zithoek waar gezelschapsspelletjes, een dartsbord, een flatscreen met dvdspeler en een gameconsole ter beschikking staan. In de fitness kan je gebruik maken van een loopband, hometrainers en een toestel met gewichten. Op grote containerschepen kan je zelfs naar de sauna of baantjes trekken in een binnenzwembad.

Een bezoek aan de fitness is zeker geen overbodige luxe aangezien de tafel in kantine drie keer per dag goed gevuld is. Wil je de overtollige calorieën verbranden? Dan neem je best loopschoenen en sportoutfit mee. Op het schip kan je eveneens de talrijke verdiepingen op en af lopen want een lift is nergens te bespeuren. Op het benedendek ben ik per abuis eens een verkeerde deur binnengestapt. Vijf verdiepingen omhoog om dan tot mijn verbazing vast te stellen dat ik plots ergens op de achtersteven was terechtgekomen. Dan maar terug naar beneden, een lange gang door om daar achter het hoekje de juiste deur te vinden. Ditmaal zes verdiepingen naar boven tot op het gelijkvloers, wat men op het schip het “weather deck” noemt. Wil je van hier naar de brug moet je nog eens vijf hoog. Calorieën verbranden kan dus ook op deze manier.

‘s Morgens kan je genieten van een klassiek ontbijt bestaande uit wit en volkoren brood, beschuit, beleg, smeerkaas, confituur, chocopasta, cornflakes, magere yoghurt, diverse fruitsappen, koffie, thee, appelsien of witte pompelmoes. ‘s Middags krijg je een uitgebreide warme maaltijd met soep, een slaatje, hoofdgerecht en dessert. ‘s Avonds eet je een kleine warme maaltijd zoals spaghetti of pizza. De kok gaat er trouwens prat op dat geen enkele maaltijd afkomstig is uit diepvries of blik. Hij kookt elke dag vers. De voedingswaren bewaart hij in een grote koelruimte. Via de hulpkok of de kapitein kan je nog snacks, chips en frisdrank bestellen.

Het enige nadeel is het tijdstip waarop men de maaltijden serveert. Ik ben niet gewend om elke dag op vaste tijdstippen te eten. Vanaf 7u30 staat het ontbijt klaar. Om klokslag 12u staat de soep op tafel, twee minuten later het slaatje en nog geen drie minuten later de hoofdmaaltijd. ‘s Avonds hetzelfde tafereel: om 17u30 stipt schuift de hulpkok het dampende bord onder mijn neus. Het is natuurlijk geen hotel of een luxecruise, maar een bedrijfskeuken. Je moet je gewoon schikken naar het ritme van een werkend schip.

Op één dag na is de zee de hele week rustig geweest. Met een traumatische ervaring uit 1993 in het achterhoofd (lees: hevige storm op zee en voor de rest hoef ik er geen tekeningetje bij te maken) op een ferry tussen Dover en Oostende, lag het doosje Touristil die ene dag binnen handbereik. In de douche klotst het water van links naar rechts, wat meteen duidelijk maakt waarom men twee afvoerputjes voorzien heeft én een hoge boord zodat het water niet verder doorheen de badkamer stroomt. Terwijl ik me probeer staande te houden en de douchegel afspoel, maak ik de bedenking dat de bouw van zo’n schip toch een immense onderneming moet zijn. Zelfs aan de kleinste details moeten de ingenieurs denken. Sterk.

Ook al mag je 125 kg bagage meenemen, veel kleren hoef je echt niet mee te zeulen. Op het schip kan je gebruik maken van wasmachines en droogkasten. Neem wel best een eigen wasmiddel mee.

De kans dat je op zee gsm-ontvangst hebt, is gering. Van toegang tot mobiel internet is al evenmin sprake. Eenmaal aangemeerd in de haven, is dat uiteraard wel mogelijk.

Krijg je net zoals ik koude rillingen van The Love Boat en wil je toch eens graag de zee op, is een reis op een containerschip allicht iets voor jou. Neem gerust een kijkje op de website van Sea Travel Holidays. De communicatie met Els Schinkel die het kantoor leidt, verloopt professioneel, vlot en aangenaam.

Prijskaartje

De rederijen bepalen de prijs die je als passagier betaalt. Bij de meeste schommelt de dagprijs met overnachting en drie maaltijden zich doorgaans tussen €70 en €125. Wil je graag enkele weken aan boord vertoeven, dan ben je al gauw een fortuin kwijt. Voor deze reis betaalde ik 1150 euro voor acht dagen en acht overnachtingen, drie maaltijden per dag en haventaks. In deze prijs zijn eveneens de reis-, annulatie- en deviatieverzekeringen inbegrepen.

Een aparte fotogalerij met meer foto’s vind je hier.

20140405_svc_transfennica_202

20140406_svc_transfennica_213

20140406_svc_transfennica_214

20140406_svc_transfennica_216

20140407_svc_transfennica_232

20140407_svc_transfennica_358

20140408_svc_transfennica_551

20140408_svc_transfennica_588

Cargo vessel Transfennica Timca

20140411_svc_transfennica_656

Andere interessante artikels

2 Reacties

  • Reageer
    Movealong
    15 november 2016 at 09:18

    Lijkt me een hele leuke ervaring om met zo’n containerschip op reis te gaan, ten eerste niet al te duur. Het is natuurlijk wel wat anders dan een cruise. Bovendien kan je volledig tot rust komen en kom je op veel verre plaatsen.

    Groeten,

    Luke Hamel

    Transport Blogger

    • Reageer
      Serge Van Cauwenbergh
      15 november 2016 at 12:02

      Dag Luke, het is zeker een boeiende ervaring en (gelukkig) niet zoals op een cruiseschip waar het erg druk kan zijn. Maar het prijskaartje loopt toch aardig op als je het mij vraagt. Wil je graag enkele weken meevaren op zo’n schip, ben je een klein fortuin kwijt.

    Reageren

    error: