Reizen

Terugblik op het Paaseiland

Paaseiland

“Señor, su vuelo de Santiago a Isla de Pascua está reservado”. Vanuit het woestijnstadje San Pedro de Atacama, in het noorden van Chili, boek ik een vlucht naar het Paaseiland. De omweg die ik maak, is totaal ongepland. Het idee dook pas op tijdens mijn rondreis door Chili en Bolivië. De intrigerende verhalen van andere reizigers hadden me zo nieuwsgierig gemaakt dat ik in een impulsieve bui mijn reisschema had omgegooid.

Door deze onverwachte koerswending begin ik onvoorbereid aan mijn trip. Ik weet dat het eiland ooit het decor was in een stripverhaal van Suske en Wiske, ‘De Windbrekers’, maar veel levert mij dat nu niet op. De reisgids schetst in enkele grote lijnen de geschiedenis van deze bijzondere plek. Het Paaseiland ligt in de South Pacific, ergens tussen Zuid-Amerika en Oceanië. Op 5 april 1722 werd het ontdekt door de Nederlandse ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen. Op Paaszondag dus, waardoor hij de plek prompt tot ‘Paaseiland’ omdoopte. Het is slechts een speldenkop groot en maakt sinds 1888 maakt deel uit van Chili. De mysterieuze beelden die je er overal vindt, zijn uit vulkanisch gesteente gekapt. Ze staan op verschillende locaties en kijken meestal landinwaarts. Voor wie zich in de historische context van het Paaseiland wil verdiepen: Jared Diamond wijdt er een volledig hoofdstuk aan in ‘Collapse: How Societies Choose to Fail or Succeed‘. In dat boek onderzoekt hij waarom oude beschavingen verdwenen zijn of net wel wisten te overleven. Maar dat zou ik pas later ontdekken.

Easter Island map-en.svg

Na een vlucht van iets meer dan vijf uur stap ik enthousiast uit het vliegtuig. Meteen valt de drukkende, vochtige warmte als een kleffe, natte dweil over mij heen. Het Paaseiland kent een subtropisch klimaat en dat zal ik de komende dagen geweten hebben.

Op de luchthaven maak ik kennis met Louis. Hij verhuurt kamers en vertelt dat er maar weinig toeristen op het eiland geraken. Met uitzondering van een Japans koppel op huwelijksreis, zijn er hier inderdaad geen andere vakantiegangers te bespeuren.

Met een huwelijksfotograaf in hun kielzog lopen ze rond in de buurt van Ahu Tongariki, een historische site die in de jaren negentig gerestaureerd werd. Uitgerekend hier krijg ik plots hevige buikkrampen. Dit eiland kent vooral lage vegetatie en ik sta bovendien op een kale plek. In paniek speur ik naar een stukje struikgewas waarachter ik mijn darminhoud kan ledigen. Gelukkig wandelen de Japanners na een poosje weg van de site. Ik hol terug naar de jeep wat verderop aan de straatkant en met een rolletje wc-papier in de aanslag spurt ik achter de beelden van Ahu Tongariki. Gehurkt op een discreet plekje, schiet me te binnen dat er in de buurt ergens een stier rondloopt!

Bevrijd loop ik nadien richting vulkaan Rano Raraku, de plaats waar de beelden werden vervaardigd. De helling ligt bezaaid met sculpturen die nooit op een site zijn geraakt. Terwijl ik langzaam omhoogklauter naar de rand van de krater, brengt een plotse hevige windstoot me uit balans. Ik schuif weg en glijd enkele meters naar beneden. Het lijkt wel alsof hogere krachten me verbieden om nog verder te klimmen – een bevreemdend moment. De camera die rond mijn nek bungelt, belandt pardoes in de modder. Het fototoestel hangt vol smurrie. De grootste klodders kan ik wegvegen; de rest haal ik weg door met een natte tandenborstel kleine, cirkelvormige bewegingen te maken. Wax on, wax off: bij Mister Miyagi, uit de film Karakte Kid, had ik allicht goede punten gescoord.

Gerelateerde berichten

    error: