san francisco

Nieuwe goldrush in San Francisco draait op 4G

posted in Reizen

Nieuwe goldrush in San Francisco draait op 4G

Nu mijn roadtrip zijn eindpunt aan de Stille Oceaan heeft bereikt, heb ik mijn auto stil en duister in een parkeergarage laten staan en loop ik rond in San Francisco, mijn favoriete stad van de Verenigde Staten. De zon schijnt en er waait een typische bay-breeze die de temperatuur op een aangename 22°C houdt. Ik ben hier al verschillende keren geweest, maar elke keer opnieuw ontdek ik de stad op een andere altijd fascinerende manier.

Wie één keer in deze stad is geweest, zal het met vrij grotere zekerheid met me eens zijn dat San Franciso tot de allermooiste steden ter wereld behoort.

San Francisco, dat in 1776 door Spaanse kolonisten werd ontdekt, heeft dan ook alle troeven mee van een grote verleider: een uniek mooie ligging ten noorden van de grotere San Francisco Bay Area aan de Stille Oceaan, een mild klimaat waar de befaamde mist de stad soms in een esthetisch sublieme waas tooit, en een cosmopolische bevolking die het beste uit de hele wereld heeft bij elkaar gebracht in één stad én een in Amerika ongeëvenaarde economische innovatiekracht en progressief gedachtengoed.

Voor die ligging betaalt de stad overigens af en toe wel een dure prijs. San Francisco ligt immers pal op de San Andreas breuklijn, die zich als scheiding tussen de Pacific – en Noord-Amerikaanse tectonische platen nu en dan graag manifesteert door matige tot zware aardbevingen. De laatste keer werd de bekende nabijgelegen wijnstreek van Napa en Sonoma getroffen door een zware aardbeving van 6.1 op de Schaal van Richter die heel wat materiële schade veroorzaakte, vooral bij wijnbouwers.

In 1906 werd de stad overigens bijna volledig vernield door een zware aardbeving, wat aanleiding gaf tot een enorme veerkrachtige reactie en de razendsnelle heropbouw tot de stad zoals we ze nu kennen.

Goudzoekers en spoorwegbouwers

Die economische veerkracht ligt ingebakken in de roots van de stad. In 1846 werd er goud gevonden in de nabijgelegen Sierra Nevada, wat de stad in een mum van tijd deed uitdeinen en vollopen met goudzoekers, ondernemende zielen en de daarbij horende duistere lieden van de Oostkust, Midwest en Europa, aangevuld met de vele Chinese immigranten die werden ingezet om de spoorweg te bouwen die het oosten moet verbinden met de westkust. Zij vestigden zich in de stad en bevolken nu de grootste Chinese gemeenschap buiten China, waar Chinees de voertaal is en je je zo in Hongkong of Peking waant.

Te voet door de stad

Als ik in de stad ben, neem ik zelden een taxi. San Francisco is in tegenstelling tot bijvoorbeeld Los Angeles een beminnelijk overzichtelijke stad, waarin een aantal grote straten de verschillende stadswijken van elkaar scheiden. De stad laat zich dan ook best te voet verkennen, al dan niet in combinatie met de befaamde cablecars die vooral tussen het drukke Union Square en het ultratoeristische Fishermanswharf lange rijen toeristen doen aanschuiven om toch maar die éne foto hangend aan zo’n tram te kunnen maken.

san francisco

Achterbuurten van San Francisco

Ik laat die drukke toeristische route voor wat ze is en loop Market Street in richting zuidwest, op weg naar de befaamde Castro wijk en het Golden Gate Park. Na het Westfield shopping centrum verandert de straat op een dramatische manier. Obscure sexbioscopen, weinig hyghiëne belovende tattooshops en leegstaande graffitiportalen waar daklozen opgerold liggen te slapen wisselen elkaar af. Ik word voortdurend aangeklampt door junks die bedelen om wat coins, gekken die het einde der tijden aankondigen en dealers die me een trip naar far away aanbieden met goedkoop spul. Jonge skaters slalommen tussen de Helaasheid van Amerika en af en toe rijdt een politiewagen met een rotvaart door de straat, om vooral niet te moeten stoppen voor zoveel hopeloosheid. Twintig jaar geleden kwam ik hier voor het eerst, en het valt me op dat er in deze wijk nog niets veranderd is, wel integendeel. Er zijn nog meer daklozen, en het de uitzichtloosheid wordt groter.

Harvey Milk

De wereld wordt letterlijk en figuurlijk een stuk rooskleuriger in Castro Street, waar de gelijknamige wijk sinds de Summer of Love van 1967 uitgroeide tot dé bruisende gay-gemeenschap van San Francisco en bij uitbreiding van de hele wereld. Midden jaren zeventig had de bekende homo-activist Harvey Milk er zijn camerawinkeltje van waaruit hij zijn strijd voor de homorechten coördineerde. Het winkeltje is nu een trendy giftshop geworden waar je allerlei regenboog– en gaymerchandise kan kopen. Een groot deel van de uitstekende, Oscar-winnende film Milk met Sean Penn werd hier trouwens ook op locatie gedraaid. In de winkel vind je naast allerlei info ook t-shirts, bekers, boeken, kleurrijke zonnebrillen en bijhorende slipjes ook een ongelofelijke collectie foto’s van Harvey Milk. Ik loop er binnen om een ijskastmagneet te kopen voor mijn collectie en maak kennis met Peter, de uitbater. Hij toont me de plek waar Harvey met zijn activisten de pamfletten drukte en laat me trots op een koptelefoon de origineel opgenomen stem van Milk horen. Milk werd één van de eerste homosexuele stadsbestuurders van San Francisco en lag aan de basis van de progressieve en open attitude en legislatuur die er in San Francisco en Californië rond holebi’s bestaat.

In 1978 werd Milk samen met de toenmalige burgemeester George Moscone in het gemeentehuis doodgeschoten door een homofoob afgetreden gemeenteraadslid. Op de hoek van Castro Street en het metrostation is nu het Harvey Milk Plaza, met heel wat foto’s van Milk, een gedenksteen én een gigantische regenboogvlag die hoog boven de wijk wappert. Er zijn altijd wel sociaal geëngageerde evenementen of acties bezig, zoals ook nu. Mensen van allerlei afkomst betogen tegen de deportaties van illegale – vooral Mexicaanse – werkers, iets wat ik eerder in Washington DC aan het Witte Huis zag.

DINKS: succesvolle yuppies met geld

De esthestishe superioriteit én economische rijkdom van de wijk vallen me op. De prachtige houten huizen in Scandinavische stijl hebben mooie bloemperken, kleurrijke voortuintjes met designtuinmeubelen, en dure hybride auto’s en trendy fixed bikes voor de deur. De vele homostellen die op deze zaterdagochtend door de wijk lopen zien er allemaal hip, duur gekleed en succesvol uit. Peter bevestigt de upmarket value van de wijk. De meeste koppels die hier wonen zijn DINKS (Double Income No Kids, jt) en werken in succesvolle sectoren als de IT, media, reclame en mode. Het is niet altijd zo geweest nochtans. De buurt is ontstaan door hippies en jonge homo’s die na de Summer of Love van 1967 in het nabijgelegen Haight Ashbury een goedkopere en rustigere buurt zochten om te blijven. En in de jaren tachtig is deze wijk heel zwaar getroffen door de opkomende AIDS-epidemie, die hier als eerste is toegeslagen. Door voortdurende inspanningen van de gemeenschap en de overheid om safe sex te promoten zijn we ook één van de eerste gaycommunities die de epidemie onder controle kregen en kwam er terug voorspoed in de wijk. De huizen zijn hier de voorbij jaren voortdurend gestegen in waarde en er is een sterke gemeenschapsgevoel dat ervoor zorgt dat iedereen zijn best doet om de buurt zo fraai mogelijk te houden. En ja, we zijn gaymannen, dus we wéten wat stijl is, besluit hij lachend.

Haight-Ashbury

Ik loop verder naar beneden naar die andere iconische plek waar Peter al over sprak, en waar de befaamde Summer of Love in 1967 begon. De befaamde Haight-Ashbury wijk is genoemd naar de kruising van Haight Street en Ashbury Street, hét kruispunt dat het centrum was van de wereldwijde hippie-beweging die hier is ontstaan. Bands als Jefferson Airplane, The Gratefull Dead en de betreurde Janis Joplin woonden hier om de hoek en haalden hun psychedelische inspiratie niet zelden in de LSD en marihuana van The Psychedelic Shop, die daar vrij te verkrijgen was. De slaapplaats en vrije sex kreeg je er gratis bij. Jongeren uit de hele wereld trokken in die tijd naar San Francisco om hun Summer of Love te beleven, en tekenden zich met het bekende Peace & Love idioom af tegen het Amerika van de Vietnamoorlog en het rassengeweld.

Vandaag is de wijk een nog altijd kleurrijke belevenis met wat aftandse flower power -en psychedelia kleding- en prulariawinkels. Jerry Garcia van The Gratefull Dead en Jimi Hendrickx zijn hier ondanks hun geweldig dode status nog alom tegenwoordig, op de muren, op de T-shirts en op platenhoezen in enkele zeldzaam overgebleven platenwinkels. Helaas is de wijk ook een toenemend toevluchtsoord van soms zeer jonge aan drug verslaafde runaway kids uit heel Amerika die thuis weglopen om hier een spannend en beter leven te zoeken.

san francisco

Ik ga koffie drinken in Coffee to the People, een populaire koffieshop waar anti-oorlog slogans en flower power de muren en tafels sieren. Naast mij zit een nog zeer jonge tiener, duidelijk apestoned, in zijn bijna lege kop koffie te staren. Als ik nog een refill ga halen vraagt hij mij om ook wat voor hem mee te nemen. Ik geef hem zijn koffie en vraag waar hij vandaan komt. “Ik kom uit fucking Fresno, California man. Niks te beleven daar. Boeren en domme hoeren.” Als ik vraag hoe hij hier is terechtgekomen, zegt hij dat hij aan de universiteit studeert maar daar twijfel ik toch zeer zwaar aan. Ik schat hem amper 17, zijn kledij is zwaar gehavend en hij ruikt als een onmogelijke zaak voor de hele R&D afdeling van Axe. Na een tijdje begint hij me geld te vragen. De uitbater ziet het en roept hem tot orde, waarna hij vloekend buiten loopt en zijn lege koffiebeker omgooit.

North Beach

Na de middag loop ik door North Beach, één van mijn favoriete buurten in San Francisco, niet in het minste omdat het de buurt is waar de zogenaamde Beat Generation in de jaren vijftig bij elkaar kwam, met schrijvers als Jack Kerouac en Alan Ginsberg die er woonden en die allemaal rondhingen in de City Lights Bookstore, een fantastische boekenwinkel die vandaag nog altijd bestaat. Vandaag is North Beach één van de meest gegeerde wijken voor de rijke Silicon Valley yuppies die er ondertussen onbetaalbaar geworden prachtige houten huizen kopen en ze restaureren met dure materialen en toptechnologie.

Al Pacino serveert spaghetti met meatballs

Maar omdat North Beach ook dé Italiaanse buurt van San Francisco is, ga ik een spaghetti met meatballs eten bij mijn favoriete Italiaan: Original Joe’s. Ik zit aan de stijlvolle bar waar een barman die op Al Pacino lijkt, belinni’s en white russians mixt en me toevertrouwt dat hij eigenlijk Sean heet en Iers is. Naast mij zitten twee vrij jonge Silicon Valley yups naast elkaar op hun smartphones voortdurend met hun scherm bezig. Ze dragen dure designerjeans en een Google polo verraadt de werkgever van één van hen. Ze wachten op hun tafel en drinken vodka martini’s terwijl ze de hele tijd online druk bezig blijven. Wanneer ze eindelijk weg zijn kan Sean zijn frustratie niet wegstoppen. “OK, die jongens hebben geld en zijn slim. Ze worden opgehaald in fancy autobussen van Google en rijden in de weekend met elektrische auto’s”. (Google zorgt inderdaad voor gratis vervoer met hybride bussen vol wifi die al hun personeelsleden’s ochtends ophalen en ‘s avonds terugbrengen in de ruime regio rond Silicon Valley, jt). “Maar ze zijn zo asociaal en zorgen ervoor dat de meeste van mijn Italiaanse vrienden met hun gezinnen niet meer in deze buurt kunnen wonen.”

Silicon Valley miljonairs

De nieuwe goudzoekers in San Francisco zijn inderdaad de Silicon Valley miljonairs die hier de laatste jaren de stad en de omgeving een nieuwe economische boost hebben bezorgd. Enkele maanden geleden openden twee techmiljardairs in een oud fabriek in het Financial District een nieuwe hippe invitation only club The Battery waar het lidgeld bijna $2500 per jaar bedraagt. En alle restaurants en koffieshops zitten vol tech’s die met hun Bose-hoofdtelefoon proberen de nieuwe Vine, LinkedIn of Uber te lanceren.

Sean heeft de buurt zien veranderen. “Vroeger kwamen de mensen naar hier om met elkaar te praten en te drinken. Nu vragen ze eerst het wifipaswoord, dan een organisch sapje, en dan beginnen ze met hun telefoons en tablets te praten en betalen ze met hun Golden Cards. Trouwens: ik weiger ooit maar één organisch sapje te schenken.” En om de daad bij het woord te voegen, trakteert hij me een Jameson Ierse whisky. “Dat is het verste dat ik ga qua organisch.”

error: