Utah Nevada USA

Van Utah naar Nevada: liberty calls

posted in Reizen

Van Utah naar Nevada: liberty calls

Ray’s Tavern belooft de beste hamburgers van Green River, Utah en ver daarbuiten te hebben. Daarbuiten is er gewoon helemaal niks, dus dit kan niet fout gaat.

De ideale plek voor elke eenzame reiziger is de bar. Naast mij zitten Derek en Carl uit Seattle. Carl’s dochter gaat binnenkort studeren een de Universiteit van San Antonio, Texas en heeft ginds haar wagen nodig. En dus brengt haar vader samen met zijn beste vriend Derek de auto van dochterlief wel even van Seattle naar San Antonio, een kleine 3582 km. Die auto is ook nog eens een Fiat 500, wat het op zijn minst een a-typische American roadtrip maakt.

Hedendaagse nomaden

Carl heeft een jaar in Engeland gewoond en kent Europa zeer goed. Hij is bovendien een fervent fan van Eddy Merckx en is in Seattle de trotste eigenaar van een Eddy Merckx-fiets uit 1993. Een fiets die nog heeft toebehoord tot het Motorola cycling team, beweert hij. Dat schept een band. Voor Carl is de roadtrip archetypisch voor de Amerikaanse samenleving. “Amerikanen zijn geobsedeerd door afstanden af te leggen en willen die ook nog voortdurend eens uitdrukken in miles en windrichtingen. In Europa worden wij Amerikanen gek van het compleet ongestructureerde wegennet. Hier is het simpel. Alles valt uit te drukken in het aantal miles en north, south, west of east. Reizen en roadtrips maken zit gewoon in onze genen. Onze voorvaderen zijn allemaal zonder uitzondering uit Europa komen reizen of hebben het land doorgetrokken, zonder plan, op zoek naar een betere toekomst. Dat doen we nog altijd als volk. We veranderen meer van werk én verhuizen veel meer dan de gemiddele Europeaan, en elke zomer trekken we met z’n allen massaal de weg op, niet met een doel, maar gewoon om onderweg te zijn.”

Een wat oudere man met een cowboyhoed die rechts naast mij zit moeit zich in het gesprek. “Ik kom uit Wisconsin en in 2001 ben ik na de aanslagen in New York met mijn vrouw met de RV (recreation vehicule of mobilhome, jt) vertrokken voor een eindeloze reis. Onze kinderen zijn al jaren het huis uit en wonen verspreid in heel het land. We hebben ons huis verkocht en de RV gekocht. Mijn vrouw is jammer genoeg vier jaar geleden overleden, maar ik rijd nog steeds door het land. Ik ben hier nu vijf maanden, het was een mooie zomer, en ik denk in oktober verder zuidwaarts naar New Mexico te rijden.”

We moeten een beetje dichter bij elkaar schuiven van de barvrouw Kitty. Het is druk bij Ray vanavond. Het restaurant zit vol en ook aan de bar is er geen plek meer vrij.

Ondanks de drukte is Kitty somber of de toekomst haar eigen stad. “We hebben echt geboomd in de jaren zeventig en tachtig, toen de uraniummijnen nog actief waren en er hier een raketbasis gebouwd werd. Maar de mijnen zijn gesloten en nu leven we vooral van de mensen op doorreis en de mountainbikers die hier in de zomervakantie komen. Dat is niet genoeg. Er zijn meer en meer van mijn vrienden en familieleden die hun huur niet meer kunnen betalen en naar grote steden als Denver en Vegas moeten trekken. Maar daar is ook te weinig werk. Amerika verarmt zienderogen.”

Ik neem afscheid van Kitty, Carl en Derek, en ondanks het sombere verhaal van Kitty kan ik me amper een glimlach onderdrukken wanneer ik me de twee mannen voorstel in de kleine Fiat 500, geprangd tussen de reusachtige trucks en red neck pick-ups, ergens op een highway in Texas.

Loneliest Road in America

Een buslading Japanners fotografeert het hele tankstation en zijn mijn laatste sociaal contact voor ik de ochtend van dinsdag 9 september voor een monsterrit van bijna 600 kilometer door West-Utah tot in Ely, Nevada vertrek. Een bord waarschuwt dat het 105 mijl (170 km) is tot het eerstvolgende tankstation, dus ik tank tot aan de rand vol en sla mijn proviand in. Dit stuk van US50 staat bekend als de Loneliest Road in America. Terwijl mijn favoriet classic rock station Roadhouse Blues van The Doors speelt, rijd ik op een tot zo ver het oog kan reiken desolate, loodrechte weg door een woestijngebied dat qua interplanetaire schoonheid kan opboksen tegen het betere Mars-landschap. Witte, roze en paarse rotsformaties lossen grote zandvlaktes en schaarse woestijnvegetatie af en zorgen in een opwindend spel van zonlicht en bewolking voor een bijna onwezenlijk perspctief.

In het stadje Delta kan ik bijtanken. Het stadje profileert zich als de toegangspoort van het Great Bassin National Park, al lijkt dat wat overdreven aangezien het park hier nog 225 km vandaag ligt. Er zijn benzinestations, enkele motels en een restaurant waar je steak & lobster kan eten till you die. Ik rijd er maar snel doorheen. Tot de grens met Utah, toch gauw nog 220 km zijn er weer geen tankstations meer, en valt het gsm-signaal helemaal weg. Ik kom gedurende de hele rit naar de grens in totaal vier auto’s en vijf trucks tegen. Rechts van mij volg ik urenlang Sevier Lake, een opgedroogd zoutwatermeer dat uit het Pleistoceen stamt, en geografisch verwant is het met het Great Salt Lake.

Donkere wolken pakken zich samen in het zuidwesten en komen dreigend met felle bliksems en duidelijk zichtbare stortregens over de bergen van het Great Bassin National Park snel mijn richting uit. Ik wil dit nationaal park, dat door zijn afgelegen ligging één van de minst bezochte parken in de Verengide Staten is, absoluut bezoeken. Het Great Bassin is een bijna 320.000 km2 groot endoreïsch bekken en vormt de grootste woestijn in Noord-Amerika. Endoreïsch wil zeggen dat het bekken geen enkele uitgang naar de zee of oceaan heeft. Door de droogte en hitte in de zomer verdampt het water en kunnen de aanwezige mineralen niet wegvloeien, wat een verhoging van de zoutwaarde van het water tot gevolg heeft en zo tot de karakteristieke witte en zeer vlakke reusachtige gebieden leidt. Het Great Basin National Park wordt gedomineerd door de 3.941 meter hoge Wheelers Peak, waar je met de wagen tot op bijna 3.050 meter langs scenic drive naar te top kan rijden. In Amerika zijn zelfs natuurwonderen als drive in consumeerbaar.

Wanneer ik aan het visitorscentrum kom, maken hevige stortbuien en spectaculaire bliksems uitstappen bijna onmogelijk. Wanneer ik toch druipnat in het zo goed als lege centrum sta, krijg ik van de aanwezige ranger annex verkoper van de gift shop te horen dat ik niet naar boven mag. “Te gevaarlijk met dit weer. Elk jaar worden er tientallen mensen dodelijk getroffen door bliksems in de Verenigde Staten, en de meest ongevallen gebeuren helaas in nationale parken en in de bergen”, doceert hij. Ik wil nog even over de kooi van Farraday beginnen, maar de blik van de ranger is even dreigend als het onweer buiten en dus zit ik even later naast de enige andere bezoekers – een bejaard stel – in de bioscoop naar een documentaire over het park te kijken, terwijl de soundtrack overstemd wordt door harde donderslagen buiten en het gesnurk van de man, die de documentaire duidelijk niet zo interessant vindt.

Welkom in Nevada

Enigszins teleurgesteld rijd ik verder Nevada in. De grensovergang tussen Utah en Nevada wordt meteen gemarkeerd met hét iconisch kenmerk van de staat Nevada: een casino. Nu is casino misschien een wat ovedreven begrip voor de acht slotmachines die in het restaurant annex bar annex souvenirshop annex tankstation van The Border Inn staan. Er zit in elk geval al één mens aan een jackpot die op het eerste zicht nog niet veel gewonnen heeft in het leven.

Nevada is bekend als één van de meest libertijnse staten van de Verenigde Staten. De vele zilvermijnen deden begin 20e eeuw stadjes ontstaan waar gokken en prostitutie sowieso al gemeengoed was. Prostitutie is al van midden 19e eeuw legaal in Nevada, maar is wel gekoppeld aan een aantal hypocriete geografische voorwaarden: om prostitutie ver weg te houden van de brave inwoners van steden als Las Vegas en Reno mag het enkel georganiseerd worden in landelijke gebieden, ver weg van de stad. Daar ontstonden legendarische bordelen als de Mustang Ranch en de Chicken Ranch. Nevada legaliseerde daarna in 1931 het gokken, deels om de verliezen aan inkomsten door de verdwijnende mijnen en door de Grote Depressie goed te maken. Daarnaast werden er erg soepele procedures om te trouwen én te scheiden gestemd, waardoor Las Vegas nog altijd de nummer één instant-marriage capital van Amerika is en Reno de divorce capital of the world. “Nee, ik wil niet meer” is in Reno een administratief vluggertje dat jaarlijks duizenden nog-voor-even-dan-koppels naar de stad doet komen.

Logeren in een gevangenis

Met die opwindende wijsheden check ik in de late namiddag in in het Jailhouse Casino & Hotel in Ely. Het hele concept van dit hotel is dat je in een gevangenis verblijft. Mijn kamer heeft een celnummer 131, en ik dineer voor het eerst in mijn leven achter de tralies van een houten cel uit de tijd van Butch Cassidy & the Wild Bunch, die overigens in deze streek opereerden. Ely is immers ontstaan als een station op de befaamde Pony Express. De Pony Express was midden 19e eeuw de voorloper van Federal Express. In amper tien dagen brachten snelle gewapende ruiters post van de Oostkust naar de Westkust. Ze deden dat via een uitgekiende estaffettesysteem van verschillende Pony-trail stations, waar telkens een andere ruiter klaar stond om de post over te nemen en op een fris en snel paard het volgende traject te lopen. Ely was dus zo’n station, maar van de opwinding en frisheid van de Pony Express is ‘s avonds als ik in het casino kom niks meer te merken. Het casino is uitsluitend bevolkt door bejaarden met beige baseballcaps, looprekjes en zuurstofapparaten, die bijna in trance aan de armen van de jackpots zitten te trekken. Een aantal eufemistisch gesteld zeer ervaren prostituees zitten te verdoken om onopvallend te zijn wat verveeld op hun smartphone te tokkelen. Enkele Mexicaanse bouwvakkers zitten aan een blackjack tafel, drinken Budweiser en roken slechte sigaren. Want o ja, nog één liberale wet van Nevada vergeten: roken is toegestaan als casino’s dat zelf willen.

Zoveel libertijnse vrijheid. Een mens zou bijna vergeten dat even verderop 83 gevangenen op hun executie wachten in de enige officiële death row van deze staat: Ely State Prison.

Wanneer ik even later met mijn sleutelkaart de deur van mijn cel 131 van het Jailhouse Hotel in Ely steek weet ik niet of ik goed ga slapen vannacht.

1 comment

Comments are closed.

error: