verenigde staten wild west highway50

Wild Wild West

posted in Reizen

Wild Wild West

De weerman van het lokale nieuwsstation KMBZ FM kakelt pessimistisch over het verloop van de dag. Dit weekend begint immers het nieuwe NFL-seizoen (National Football League, jt) en de weerman raadt de fans aan om warme truien en regenjas aan te trekken, want er wordt een temperature drop van maar liefst 15 graden Celcius voorspeld. Ik bedenk dat ik sinds ik uit het vliegtuig stapte in Washington nog geen enkele keer een jas of trui heb nodig gehad. Het is 8u ‘s ochtends en ik zit alweer in de wagen, richting het wilde westen, de wild west.

Wild West

Voorbij Kansas City loopt de US50 via de staat Kansas als een volhardende zwarte lijn de grote Amerikaanse prairies in, een reusachtig gebied dat zich uitstrekt over wel tien staten: Texas, Colorado, Montana, Nebraska, New Mexico, North Dakota, Oklahoma, South Dakota, Kansas en verder tot in Canada. Ik sta voor een lange, eentonige rit door onmetelijke prairies, grasland en steppes, een monotoom perspectief, dat slechts af en toe onderbroken wordt door boerderijen, reusachtige graansilo’s en kleine stadjes waarbij je vreest dat er elk moment enkele bloeddorstige zombies uit de general store achter je aan kunnen komen. De stadjes zijn echt gedroomde settings voor locatiespotters van horrorfilms, en met de dreigende wolken erbij krijgt het geheel een surrealistisch tintje.

Het is nog een kleine 560 km naar Dodge City en de verveling zit me wat dreigend aan te kijken vanop de achterbank. Ik heb doorheen de reis een aantal spelletjes ontwikkeld die ik gewoon met mezelf speel om de verveling te verdrijven. Het zijn eenvoudige, individuele aanpassingen van andere populaire autospelletjes die normale mensen met hun kinderen spelen op lange ritten. Zo is er ‘ik zie, ik zie, wat ikzelf niet zie’ waarbij ik op voorhand een bepaald object kies dat ik dan zélf zo snel mogelijk moet vinden onderweg. Om het mezelf moeilijk te maken, durf ik wel eens dingen kiezen als een roze auto, een voetganger of een laagvliegend vliegtuig. Het zal u misschien verbazen, maar de eerste twee heb ik nog niet gezien, het laatste regelmatig. De boerderijen zijn hier immers zo gigantisch groot dat boeren sproeivliegtuigjes gebruiken. Of ik speel ‘name that tune’ tegen de tijd, en helaas ook gewoon wel tegen mezelf. Veel nieuwe huurauto’s, ook de mijne, zijn uitgerust met satelietradio, en het bekendste systeem Syrius XM heeft tientallen geweldige classic rock en 80ies zenders zonder reclameonderbrekingen of presentaties. Elke track wordt getoond op de display van je radio, dus je moet gewoon eerlijk zijn met jezelf en niet naar je radio kijken.

De meeste lezers zullen nu wellicht denken dat ik langzaam gek aan het worden ben, en ik kan me voorstellen dat sommige reizigers op dit soort lange, eenzame roadtrips ook echt vreemde dingen beginnen te zien en te doen. Maar als het te erg dreigt te worden, denk ik aan de unieke weg die ik aan het volgen ben. Als kind was ik gek van de westernreeksen op televisie die toen ook bij ons populair waren: Centennial, Gunsmoke, The Lone Ranger, Het Kleine Huis op de Prairie. De mythische verhalen van de pioniers die naar het Westen trokken, maandenlang met paard en huifkar door de onmetelijke prairies, schuifelend, en niet zelden bedreigd door colt-zwaaiende bandieten met rood-witte bandana’s voor hun mond, scalp-verzamelende indianenstammen, stormen, hongerige prairiewolven, puma’s en plots opduikende ratelslangen. Het was pure heroïek die je met open mond en een koud geworden kop chocolademelk aan het scherm kluisterde.

Santa Fe Trail

Wanneer ik even later voorbij een landmark van de originele Santa Fe Trail rij, die even langs de US50 richting zuid-westen loopt, kan zelfs de miezerige regen me niet ontdoen van het gevoel dat ik nu écht in de wild west ben.

De Santa Fe Trail was één van de bekendste 19e eeuwse handelsroutes die de ‘beschaafde wereld’ in Missouri verbond met Sante Fe in New Mexico. New Mexico maakte in die tijd nog deel uit van Mexico, en Amerikaanse handelaars verkochten er vooral textiel, boeken en gereedschap, in ruil voor goud- en zilverstukken, pelsen en paarden. Klein probleem was wel dat de route grotendeels door de jachtgebieden van de Comanche indianen liep die na aanvankelijk verzet met scherpe pijlen en scalpeersessies begrepen dat het beter was een economische compensatie te vragen voor de doorgang door hun territoria. Zo ontstond er handel tussen de indianen en de Amerikanen, die vaak interessanter was als de handel met Mexico, omdat de Comanches ervaren bizonjagers waren en hun bizonvlees – en vooral vachten – erg gewild waren bij de Amerikanen. Toen Amerika in 1846 in oorlog kwam met Mexico, werd de route gebruikt door Amerikaanse troepen om richting front te trekken. Rond 1870 maakte de komst van een treinverbinding naar Santa Fe én het feit dat New Mexico na de oorlog tot Amerika was gaan behoren een einde aan het belang van de route.

Nabij Hutchinson rij ik over de Arkansas rivier, de op drie na langste rivier in de Verenigde Staten, maar hier slechts een kleine tien meter breed. Ik begin me af te vragen of deze immense staat Kansas ooit wel een eindigt. De eindeloosheid van de prairies, geflankeerd door telefoon- en elektriciteitsdraden reikt tot ver voorbij de horizon, en gaat daar onbestemd over in de grijze regenlucht.

In Kinsley is er eindelijk terug iets te beleven. Althans, dat beweert mijn Rand McNally roadatlas. In het Edwards County Historical Museum staat het midway USA verkeersbord, waar je exact evenveel mijl van New York als van San Francisco verwijderd bent: 1561 mijl om precies te zijn, dus ik weet bij deze dat ik nog 2512 km te gaan heb tot in San Francisco. Het museum is verder gesloten, maar dat lijkt me op het eerste zicht geen groot gemis.

Vlakbij waar ik opgroeide, nabij het Damiaandorp Tremelo, was er vroeger een heus westerndorp: Texas City. Als kind gingen we er op woensdagnamiddag naar lasso- en revolvershows kijken en sympathiseerden we stiekem net iets meer met de indianen die met een Aarschots accent spraken dan met de cowboys uit het Brusselse. Het dorp was opgebouwd voor de expo’ 58 in Brussel en werd daarna heropgebouwd in Tremelo. Het dorp stond helaas in zonevreemd gebied en moest enkele jaren geleden tegen de vlakte. Recent waren er nog enkele pogingen om het dorp nieuw leven in te blazen, maar met beperkt succes. Tegen Vlaamse ruimtelijke ordening is geen enkele cowboy bestand.

Ik herinner me dat de gepassioneerde westernafficionados van Tremelo echte Amerikaanse nog steeds bestaande legendarische wild west stadjes als Tombstone, Deadwood en Dodge City als hun ultieme Mekka zagen.

Dodge City

Wanneer ik Dodge City binnenrijd in de miezerige regen is het dan ook met een bijna kinderlijke opwinding en diep respect dat ik de stad van Wyatt Earp betreed. Dodge City was tussen ongeveer 1870 en 1885 de meest beruchte wild west stad in Amerika. De stad ontleent zijn naam aan het nabijlegen Fort Dodge dat in 1865 door het leger werd opgetrokken om reizigers langs de Santa Fe Trail te beschermen tegen de toenemende aanvallen van indianen. De nabijheid van deze route en de ligging op de 100e meridiaan, de western frontier van toen, maakte de locatie aantrekkelijk voor handelaars en reizende fortuinzoekers. Bovendien waren er ontzettend veel bizonkuddes in de regio.

Omdat de indianen echter ook fervente bizonjagers waren en er daardoor meer en meer aanvallen kwamen, werd er beslist om een massale bizonjacht te organiseren om ze de indianen geen reden meer te geven om de blanken lastig te vallen. Honderden bizonjagers uit het hele land kwamen naar Fort Dodge en op korte tijd werden duizenden bizons gedood. In hun kielzog kwamen de handelaars, fortuinzoekers, gokkers, dieven, prostituees en moordenaars. Er werden saloons en bordelen opgetrokken en Dodge City werd één van de beruchtste stadjes in de wild west, waar er elke dag wel enkele schietpartijen en duels op straat waren, waardoor men zei dat je in Dodge City stierf ‘with your boots on’. Vandaar de naam van het kerkhof: Bootshill, dat je vandaag trouwens nog steeds kan bezoeken in het populaire Boots Hill Museum.

Het was dan ook dé stad waar legendarische ordehandhavers als deputy Wyatt Earp (‘eerst schieten, dan praten’) de goede helden werden van revolverland. Het schitterende Butchers Crossing van de Amerikaanse auteur John Williams dat recent werd heruitgegeven, beschrijft dit tijdperk van de grote bizonjagers in Kansas op een voortreffelijke manier.

Nadat de bizons op het einde van de 19e eeuw zo goed als uitgestorven waren, had Dodge City zich al omgevormd tot dé ‘Queen of de Cow Towns’ en was het het één van de belangrijkste centra van veeteelt in het hele land geworden. Met de komst van de reguliere handel en landbouw verloor Dodge City begin 20e eeuw zijn wilde haren. Er werden kerken en scholen gebouwd, en de obscure revolverhelden werden verbannen naar gevangenissen of gewoon onder ‘six feet’ verse aarde. Met hen verdween natuurlijk ook een beetje het échte wilde westen, ook al zijn er elke zomer rodeofestivals en ademt de stad country & western uit al zijn openingen.

T-bone en Budweiser

‘s Avonds bestel ik T-bone steak en Budweiser aan de bar van de Central Station Bar & Grill, een populaire bar met stevige westernroots. Naast mij zit Mike, een cowboy met een mooie, grote witte stetson op zijn hoofd en de bruine slangenlederen boots met de hakken tegen elkaar. Mike heeft een verzekeringskantoor in de stad maar groeide op op de ranch van zijn ouders en voelt zich ‘100% cowboy’. Hij rijdt met een rode Mustang uit 1971, maar heeft nog steeds twee eigen paarden bij z’n ouders staan. Wanneer hij jonger was, reed hij rodeo’s en deed hij onbezonnen dingen. Maar vandaag is het hard om nog van veeteelt te leven vertelt hij me. Vooral de toenemende internationale druk op het land om zich in orde te stellen met de internationale milieunormen zijn een doorn in het oog voor de vele veeteeltbedrijven. “Onze veeteelt wordt bedreigd door onhaalbare technische, wettelijke en infrastructurele voorschriften op een moment dat de vleesconsumptie ook nog door de media wordt afgeraden, terwijl er niks zo Amerikaans is als een lekkere T-bone of een goede burger, toch?”

Terwijl ik wat schuldbewust op mijn stukje T-bone kauw, bedenk ik dat het Grote Gelijk ook niet op de 100e meridiaan te vinden is.

1 comment

  1. Hallo

    Sjiek artikel… zeker dat tekstje over Texas City in Tremelo…
    Idd er is daar een deel moeten afgebroken worden maar de Saloon en de woonst staan er nog altijd hoor… enkele malen per jaar wordt er daar re-enactment kampen georganiseerd. En het is dan tevens ook een soort van Opendeurdag… De eigenares van Texas City is er nog altijd mee bezig om wat overblijft van de gebouwen te redden. Het is een proces dat al 20 jaar aansleept helaas. Maar we doen er alles aan om Texas City opnieuw te doen leven.
    Ik kan het weten ik ben de dochter van de eigenares!

Comments are closed.

error: